ἄ-νομος, -ον
(ἀ. neg., νόμος), [in LXX for עָוֺן, פֶּשַׁע, רֶשַׁע, etc.;]
1. lawless, wicked: Mk 15:28, Lk 22:37, Ac 2:23, I Ti 1:9, II Pe 2:8; ὁ ἄ., II Th 2:8 (= ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀνομίας, II Th 2:3).
2. without law (= οἱ μὴ ὑπὸ νόμον, Ro 2:14): I Co 9:21 (MM, VGT, s.v.).†
SYN.: v.s. ἄθεσμος.