ἐγκαλέω, -ῶ,
[in LXX for אמר, etc.; c. dat., Za 1:4 (קָרָא אֶל), Wi 12:12, Si 46:19;]
1. to call in, demand.
2. to bring a charge against, accuse: c. dat. pers. (as in cl.), Ac 19:3823:28; seq. κατά, c. gen. pers., Ro 8:33. Pass., to be accused: c. gen. rei; στάσεως, Ac 19:40; ὦν (perh. by attraction = ἅ), Ac 26:2; seq. περί, c. gen. rei, Ac 23:2926:7 (Cremer, 743).†
SYN.: αἰτιάομαι (q.v.), διαβάλλω, ἐπικαλέω, κατηγορέω.