Ἰσραηλείτης
(Rec. -λίτης),ου, ὁ, [in LXX: Nu 25:8 (יִשְׂרָאֵל), III Ki 20 (21):1 (יִזְרְעֵאלִי; Luc. Ἰεζραηλίτης), etc.;]
an Israelite, the name expressive of theocratic privilege (v.s. Ἑβραῖος): Ro 9:411:1, II Co 11:22; ἀληθῶς Ἰ., Jo 1:48; ἄνδρες Ἰ., Ac 2:223:125:3513:1621:28.†