Dictionary entry

κακός

G. Abbott-Smith's A Manual Greek Lexicon of the New Testament

κακός, -ή, -όν,

[in LXX chiefly for רַע, רָעָח;]

1. in general, opp. to ἀγαθός, καλός, in various senses, bad, mean, base, worthless (cl.).

2. In ethical sense, base, evil, wicked: of persons, Mt 21:4124:48, Phl 3:2, Re 2:2; διαλογισμοί, Mk 7:21; ὁμιλίαι, I Co 15:33; ἐπιθυμία (Pr 12:12), Col 3:5; ἔργον, Ro 13:3; neut., κακόν, τὸ κ., evil: Jo 18:23, Ac 23:9, Ro 7:2114:2016:19, I Co 13:5, He 5:14, I Pe 3:10, 11, III Jo 11; pl., Ro 1:30, I Co 10:6, I Ti 6:10, Ja 1:13; κ. (τὸ, τὰ κ.) ποιεῖν (πράσσειν), Mt 27:23, Mk 15:14, Lk 23:22, Jo 18:30, Ro 3:87:1913:4, II Co 13:7, I Pe 3:12; κατεργάζεσθαι, Ro 2:9; of wrongs inflicted, Ac 9:13, Ro 12:17, 2113:10, I Th 5:15, II Ti 4:14, I Pe 3:9.

3. pernicious, harmful, evil: Lk 16:25, Ac 16:2828:5, Tit 1:12, Ja 3:8, Re 16:2 (Cremer, 325, 741).†

SYN.: v.s. ἄθεσμος.