κατ-οικέω, -ῶ,
[in LXX very freq. and nearly always for ישׁב;]
1. trans., to inhabit, dwell in: c. acc., Lk 13:4, Ac 1:192:9, 144:169:32, 3519:10, 17, Re 17:2; of God, Mt 23:21.
2. Intrans., to settle, dwell: Ac 22:12; seq. ἐν (cl.), Ac 1:20(LXX)2:57:2, 4, 489:2211:2913:2717:24, He 11:9, Re 13:12; seq. εἰς (Bl., § 39, 3; M, Pr., 62 f., 234 f.), Mt 2:234:13, Ac 7:4; ἐπὶ τ. γῆς (Nu 13:33, al.), Re 3:106:108:1311:1013:8, 1417:8; ἐπὶ παντὸς προσώπου τ. γ., Ac 17:26; ὅπου, Re 2:13; ἐκεῖ (of demons), Mt 12:45, Lk 11:26. Metaph., of divine indwelling: ὁ Χριστός, Eph 3:17; τ. πνεῦμα, Ja 4:5 (κατῴκισεν, T, WH, R, txt.); τ. πλήωρμα (τ. θεότητος), Col 1:192:9; δικαιοσύνη (cf. Wi 1:4), II Pe 3:13 (cf. ἐν-κατοικέω).†