κοινός, -ή, -όν,
[in LXX: Pr 1:14 (אֶחָד) 21:925:24 (חֶבֶר), Wi 7:3, al.;]
1. common (general; = Lat. communis): Ac 2:444:32; κ. πίστις, Tit 1:4; σωτηρία, Ju 3.
2. common (ordinary; = vulgaris); hence in LXX (I Mac 1:47, al.) and NT, unhallowed, unclean (cl., βέβηλος, q.v.): Mk 7:2, 5, Ac 10:14, 2811:8, Ro 14:14, He 10:29, Re 21:27.†