μάρτυς
(Æolic μάρτυρ), -υρος, ὁ (also ἡ), [in LXX for עֵד;]
a witness: Ac 10:41, I Ti 6:12, II Ti 2:2, He 12:1 (Westc., in l.); in forensic sense, Mt 18:1626:65, Mk 14:63, Ac 6:137:58, II Co 13:1, I Ti 5:19, He 10:28; c. gen. obj., Lk 24:48, Ac 1:222:323:155:3210:3926:16, I Pe 5:1; c. gen. poss., Ac 1:813:31, Re 11:3; c. dat. pers., Lk 11:48, Ac 22:15; of Christ, Re 1:53:14; of God, Ro 1:9, II Co 1:23, Phl 1:8, I Th 2:5, 10; of those who have witnessed for Christ by their death (in later Xn. lit., martyr: Swete, Ap., 35), Ac 22:20, Re 2:1317:6.†