πρωτότοκος, -ον
(< πρῶτος, τίκτω), [in LXX chiefly for בְּכוֹר;]
first-born: Lk 2:7; pl., He 11:28. Metaph., of the priority of Christ (originally perh. a Messianic title, cf. Ps 88 (89):28, He 1:6; v. ICC on Col 1:15): He 1:6; π. πάσης κτίσεως, Col 1:15; ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς, Ro 8:29; π. (ἐκ) τ. νεκρῶν, Col 1:18, Re 1:5; pl., of the elect, ἐκκλησία πρωτοτόκων, He 12:23.†