θύρα, -ας, ἡ,
[in LXX chiefly for פֶּתַח, also for דַּל, דֶּלֶת, etc.;]
a door: κλείειν (ἀποκ-) τὴν θ., Mt 6:6, Lk 13:25; pass., Mt 25:10, Lk 11:7, Jo 20:19, 26, Ac 21:30; ἀνοίγειν, Ac 5:19; pass., Ac 16:26, 27; κρούειν, Ac 12:13; διὰ τῆς θ., Jo 10:1, 2; πρὸς τὴν θ., Mk 1:3311:4 (WH om. τήν), Ac 3:2; τὰ πρὸς τὴν θ., the space by the door, Mk 2:2; πρὸς τῇ θ., Jo 18:16; ἐπὶ τῇ θ, Ac 5:9; πρὸ τῆς θ., Ac 12:6; ἐπὶ τῶν θ., Ac 5:23; ἡ θ. τ. μνημείου, Mt 27:60, Mk 15:4616:3. Metaph., of Christ, ἡ θ. τ. προβάτων, Jo 10:7, 9; of the Kingdom of Heaven, Lk 13:24; of opportunities, θ. πίστεως, Ac 14:27; θ. μεγάλη, I Co 16:9; θ. τ. λόγου, Col 4:3; θ. ἀνεῳγμένη (ἠνεῳγ-), II Co 2:12, Re 3:84:1; of Christ, ἑστηκὼς ἐπὶ τὴν θ. καὶ κρούων, Re 3:20; of his second coming, ἐπὶ θύραις εἶναι, Mt 24:33, Mk 13:29; πρὸ θυρῶν ἑστηκέναι, Ja 5:9.†