ὑπο-μονή, -ῆς, ἡ
(ὑπομένω) [in LXX for מִקְוֶה and cogn. forms; freq. in IV Mac;]
1. a remaining behind (Arist.).
2. patient enduring, endurance: Lk 8:1521:19, Ro 5:3, 415:4, 5, II Co 6:412:12, Col 1:11, II Th 1:4, I Ti 6:11, II Ti 3:10, Tit 2:2, He 10:36, Ja 1:3, 45:11, II Pe 1:6, Re 2:2, 3, 1913:1014:12; δι’ ὑπομονῆς, Ro 8:25, He 12:1; c. gen. pers., II Th 3:5 (ICC, in l.), Re 3:10; c. gen. rei, Ro 2:7, II Co 1:6, I Th 1:3; seq. ἐν, Re 1:9.†
SYN.: v.s. μακροθυμία, and cf. Hort on Ja 1:3