ζωογονέω, -ῶ
(< ζωός, alive, γένεσθαι), [in LXX Ex 1:17, 18, 22, Jg 8:19, I Ki 2:627:9, 11, III Ki 21(20):31, IV Ki 7:4 (חיה pi., hi.), Le 11:47 (חַיָּה)*;]
1. in cl., to engender, produce alive, endue with life.
2. In LXX and NT, to preserve alive (DCG, ii, 606a; Cremer, 274): Lk 17:33, Ac 7:19, I Ti 6:13 (EV, quickeneth; R, mg., preserveth).†