βλασφημέω, -ῶ
(< βλάσφημος), [in LXX: IV Ki 19:4 (יכח hi.) ib. 6, 22 (גּדף pi.), Is 52:5 (נאץ hith.), Da LXX 3:29 (96) (אמר שׁלח), To 1:18, Da TH Bel 9, II Mac 2 *;]
1. to speak lightly or profanely of sacred things (in cl., opp. of εὐφημέω), esp. to speak impiously of God, to blaspheme, speak blasphemously: absol., Mt 9:326:65, Mk 2:7, Jo 10:36, Ac 26:11, I Ti 1:20, II Pe 2:12; τ. θεόν, Ac 19:37, Re 16:11, 21; τὸ ὄνομα τ. θεοῦ, Re 13:616:9; δόξας, Ju 3, II Pe 2:10; εἰς τὸ πνεῦμα τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, Mk 3:29, Lk 12:10.
2. to revile, rail at, slander: absol., Lk 22:65, Ac 13:4518:6, I Pe 4:4; c. acc., Mt 27:39, Mk 3:2815:29, Lk 23:39, Tit 3:2, Ja 2:7, Ju 10. Pass.: Ro 2:243:8 14:16, I Co 10:30, I Ti 6:1, Tit 2:5, II Pe 2:2 (Cremer, 570).†