εἴσ-οδος, -ου, ὁ
(< ὁδός) [in LXX chiefly for בּוֹא;]
1. a means of entering, place of entrance: He 10:19, II Pe 1:11 (cf. Westc., He., l.c.; MM, Exp., xii; but v. infr.).
2. a going in, entrance: Ac 13:24; c. gen. loc., He 10:19 (Thayer, s.v.; but v. supr.); seq. εἰς, II Pe 1:11 (Mayor, in l.; Thayer; but v. supr.); πρός, II Th 1:92:1.†