κραυγάζω (< κραυγή),
[in LXX: II Es 3:13 (רוּעַ hi.)*;] = κράζω,
1. of animals, to bay, to croak, etc.
2. Of men, to cry out, shout: Mt 12:19, Jo 12:1319:15, Ac 22:23; seq. λέγων, Jo 18:4019:6, 12; καὶ λέγων, Lk 4:41 (WH, κράζ -); φωνῇ μεγάλῃ, Jo 11:43 (cf. Abbott, JV, 269 f.).†