φόνος
Alt. φόνος, ὁ,
Etym. Φένω
I. "murder, homicide, slaughter", Hom., Hes., etc.; φ. Ἑλληνικός "a slaughter" of Greeks, Hdt.: in pl., φόνοι τ᾽ ἀνδροκτασίαι τε Od.; φόνοι, στάσεις, ἔρις, μάχαι Soph.
2. in law, "murder, homicide", φόνου διώκειν τινά to prosecute one "for" murder, Antipho.; φ. ἑκούσιος and ἀκούσιος "murder and manslaughter", Dem.
3. "blood shed in murder, gore", ἂμ φόνον, ἂν νέκυας Il.; also, ἐρυγόμενοι φόνον αἵματος clots "of blood", Aesch., etc.
Etym. = φόνιον αἷμα, id=Aesch.; ἐμοῦσα θρόμβους φόνου vomiting
4. "a corpse", τὸν Ἑλένας φόνον Eur.
II. of the agent of slaughter, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσι to be "a death" to heroes, Il.; φόνος γενέσθαι τινί Od.