Im‐pen″i‐tent (?), a. [L. impaenitens; pref. im- not + paenitens penitens: cf. F. impénitent. See Penitent.] Not penitent; not repenting of sin; not contrite; of a hard heart. “They... died impenitent.” Milton. “A careless and impenitent heart.” Bp. Hall.
Contenido
Derechos y fuentes
Consulta información de fuente, licencia y atribución de este contenido.
Contenido
Webster's Dictionary 1913
Webster's Revised Unabridged Dictionary, C. & G. Merriam Co., 1913.