† μεσίτης, -ου, ὁ
(< μέσος), [in LXX: Jb 9:33 (בַּיִן)*;]
an arbitrator, mediator: Ga 3:19; c. dupl. gen. pers., θεοῦ κ. ἀνθρώπων, I Ti 2:5; c. gen. rei, διαθήκης, He 8:69:1512:24; ὁ δε μ. ἑνὸς οὐκ ἔστιν, Ga 3:20 (v. Lft., in l.; and for exx. of this word in π., v. MM, xvi).†