ἀνέγκλητος

** ἀν-έγκλητος, -ον

(< ἀ-, ἐγκαλέω), [in LXX: III Mac 5:31*;]

not to be called to account, unreprovable: I Co 1:8, Col 1:22, I Ti 3:10, Tit 1:6, 7.†

SYN.: ἄμεμπτος, ὀνεπίλημπτος (v. Tr., Syn., § ciii; Cremer, 742; MM, VGT, s.v.).