ἀρεστός, -ή, -όν
(< ἀρέσκω), [in LXX for ישׁר, etc.;]
pleasing, agreeable (Hdt., Xen., and later writers; v. Cremer, 641 f; MM, s.v.): c. dat. pers., Jo 8:29, Ac 12:3; seq. ἐνώπιον, c. gen. (Bl., § 37, 1; 40, 7), I Jo 3:22; ἀρεστόν ἐστιν, c. acc. et inf (Bl., § 69, 5; 72, 5), Ac 6:2.†