Dictionary entry

ἔλεος

G. Abbott-Smith's A Manual Greek Lexicon of the New Testament

ἔλεος, -ους, τό

(cl. -ου, ὁ, and so Rec., Mt 9:1312:723:23, Tit 3:5, He 4:16; on the Hellenistic form τό ἔ., v. WH, App., 158; M, Pr., 60; Mayser, 277; Kühner, i, 515), [in LXX chiefly for חֶסֶד;]

mercy, pity, compassion;

1. of men: Mt 9:13(LXX)Mt 12:723:23; ποιεῖν ἔ. (and id. seq. μετά, c. gen.; cf. Heb.עִםחֶסֶדעָשָׂה, Ge 21:23, al.), Lk 10:37, Ja 2:133:17.

2. Of God: Lk 1:50, 541:58, Ro 15:9, Eph 2:4, II Ti 1:161:18, Tit 3:5, He 4:16, I Pe 1:3; esp. in benedictions, Ga 6:16, I Ti 1:2, II Ti 1:2, II Jo 3, Ju 2; σκευὴ ἐλέους, Ro 9:23; σπλάγχνα ἐλέους, Lk 1:78; ποιεῖν ἔ. (v. supr.), Lk 1:72; τ. ὑμετέρῳ ἐλέει, Ro 11:31.

3. Of Christ: Ju 21.†

SYN.: οἰκτιρμός (v.s. ἐλεέω)