εὐσεβής, -ές
(< εὖ, σέβομαι), [in LXX: Pr 12:12, Is 24:1626:7 (צַדִּיק), Mi 7:2 (חָסִיד), Is 32:8 (נָדִיב), and freq. in Si and IV Mac;]
pious, godly, devout: Ac 10:2, 7, II Pe 2:9.†
SYN.: θεοσεβής, θρῆσκος (v. Tr., Syn., § xlviii; DB, ii, 221 f.; Cremer, 524 f., 858)