† καύχησις, -εως, ἡ
(< καυχάομαι), [in LXX for תִּפְאֶרֶה (I Ch 29:13, Ez 16:12, al);]
a boasting, glorying: Ro 3:27, II Co 11:10, 17, Ja 4:16; seq. ὑπέρ, II Co 7:48:24; ἐτί, c. gen., II Co 7:14; ἔχω τὴν κ. ἐν Χρ. Ἰησ., Ro 15:17; στέφανος καυχήσεως (Ez 16:12, al.), I Th 2:19; of the cause of glorying, a boast (= καύχημα), II Co 1:12.†