* πάθημα, -τος, τό
(< πάσχω), like πάθος,
1. that which befalls one, a suffering, affliction: pl., Ro 8:18, II Co 1:6, 7, Col 1:24, II Ti 3:11, He 2:1010:32, I Pe 5:9; of Christ's sufferings: τὰ εἰς Χ., I Pe 1:11; τ. Χριστσῦ, I Pe 5:1; id. as shared by Christians, II Co 1:5, Phl 3:10, I Pe 4:13.
2. a passive emotion, affection, passion: Ga 5:24; τ. ἁμαρτιῶν, Ro 7:5.
3. = τὸ πάσχειν, an enduring or suffering: c. gen. obj., He 2:9.†
SYN.: v.s. πάθος.