ὑγιαίνω
(< ὑγιής), [in LXX chiefly for שָׁלוֹם, and freq. in To;]
to be sound, healthy, in good health: Lk 5:317:1015:27, III Jo 2. In Past. Epp. (as also in cl.) metaph., ὑ. ἐν τ. πίστει, Tit 1:13; τ. πίστει, τ. ἀγάπῃ, τ. ὑπομονῇ, Tit 2:2; ἡ ὑγιαίνουσα διδασκαλία, I Ti 1:10, II Ti 4:3, Tit 1:92:1; λόγοι ὑγιαίνοντες, I Ti 6:3, II Ti 1:13.†