ἀδικέω
Etym. ἄδικος
I. "to do wrong", Hdt., etc.; τἀδικεῖν "wrong-doing", Soph.; τὸ μἀδικεῖν "righteous dealing", Aesch.; but, σχήσει τὸ μἀδικεῖν will restrain "wrong-doing", Aesch.:—in legal phrase the particular case of wrong is added in part., Σωκράτης ἀδικεῖ διδάσκων Plat., Xen.:—c. acc. cogn., ἀδικίαν, ἀδίκημα, Plat., or a neut. adj., ἀδικεῖν πολλά, μέγαλα, id=Plat.; οὐδέν, μηδὲν ἀδ., Plat.:—also, ἀδ. περὶ τὰ μυστήρια Dem.
II. trans. c. acc. pers. "to do" one "wrong, to wrong, injure", Hdt., etc.:—c. dupl. acc. "to wrong" one "in" a thing, Ar., etc.; τὰ μέγιστα ἀδ. τινά Dem.; ἀδ. τινὰ περί τινος Plat.:—Pass. "to be wronged", μὴ δῆτ᾽ ἀδικηθῶ Soph.; ἀδικεῖσθαι εἴς τι Eur.
2. "to spoil, damage", ἀδ. γῆν Thuc.