Dicionário

μονή

G. Abbott-Smith's A Manual Greek Lexicon of the New Testament

** μονή, -ῆς, ἡ

(< μένω), [in LXX: I Mac 7:38*;]

1. in cl.,

(a) a staying, abiding;

(b) continuance (LXX, I Mac 7:38).

2. In late Gk.,

(a) a statson (Paus.);

(b) an abode: Jo 14:2, 23;

(c) a monastery (cf. MM, iii, xvi; so in MGr.).†